Je zou zeggen, nu ik van baan ben geWISSELd, ik het niet meer over SPOORgerelateerde zaken zou hebben. Maar toch...
Toen ik vanmiddag moest TREINen van Enkhuizen naar Amsterdam raakte ik lichtelijk in paniek. Een uur in de trein, wat moet ik dan zonder boek! Fijn dat schoonmoeders dezelfde leessmaak heeft als ik, dus met mijn liefste lach kreeg ik een spannend exemplaar mee. Tussen Enkhuizen en Bovenkarspel-Grootebroek heb ik toch zeker drie pagina's gelezen. De stations Hoogkarspel tot en met Zaandam Kogerveld heb ik niet eens meer bewust meegemaakt. Dat zijn zes stations en minstens drie kwartier van mijn reistijd.
Wat is slapen toch lekker!
't Zou de titel van een nummer van De Dijk kunnen zijn, maar het is gewoon één van de kwalen waar Poes mee thuis kwam. Haalden we in september 2007 geleden nog een kerngezonde poes uit het asiel, na zeven maanden Bastionnen is ze ogenschijnlijk flink afgetakeld. De score tot nu toe: ontstekingen in haar gebit, problemen met haar schildklier, hartruis en vocht achter haar longen. In de praktijk betekent dat een dierenartsenrekening van "dat wil je niet weten". Die quote kwam dus van de dierenarts himself. En we willen het niet alleen niet weten, we weten het ook nog steeds niet. Wat we wel weten is dat we vijf keer per dag een pilletje (of een stukje daarvan, waarom moet je iets van een kwart cm doorsnede persé nog in vieren delen) er in moeten krijgen en dat kaas de redding is.
Maar goed, zonder Poes kan ik nog lang niet. Dus we blijven lekker door kaasschaven.
Een nieuwe baan! En eindelijk mag iedereen het weten, want de baas weet het ook. Wat ik ga doen verschilt niet zoveel met wat ik nu doe (=fijn), maar wat wel verandert:
- Maar één in plaats van twintig directe collega's (ook al ga ik ze allemaal missen, de één wat meer dan de ander; dat dan weer wel)
- Een hele mooie werkplek, niet alleen de locatie van het pand maar ook waar mijn stoel staat (en vooral waar al die andere stoelen NIET staan)
- Eén baas in plaats van twee (of eigenlijk drie)
- Doen wat ik kan in plaats van bewijzen wat ik kan
- Op vrijdag vrij in plaats van woensdag (da's dan wel weer een beetje jammer)
Anyways: ik kan niet wachten tot het 1 mei is. Of eigenlijk 6 mei; lang leve de Hemelvaart van Jezus Christus, de vrijdag na de Hemelvaart van Jezus Christus en onze bevrijders. En ook een beetje dank aan onze Koningin want door haar verjaardag heb ik wel zes vrije dagen voordat mijn nieuwe collega's mij gaan leren kennen.
En ik hen.
Amivedi: het lijkt een soort 'ik wens je al het goeds' in een bijzondere taal (en misschien is dat ook wel zo, geen idee) maar het is wel fijn dat het bestaat. Vooral in het geval van poezen die uit logeren gaan bij de overburen zonder het even te vertellen. Dankzij Amivedi leverde die onaangekondigde logeerpartij mij maar één slapeloze nacht op. En morgen is Poes weer terug.
Ik ben er nog niet achter waarom precies maar iedere morgen wordt het gratis krantje De Pers in mijn NIEUWE brievenbus gedropt. Wat fijn: een krantje bij de koffie (lees: thee). Samen aan tafel met Poes, die minstens net zo nieuwsgierig is als ik.
EINDELIJK! Eindelijk hebben we ons nieuwe huis van binnen kunnen zien. Je vraagt je af wie er met gezond verstand 180 m2 vloeroppervlak met zeil gaat beplakken, maar verder klagen we nergens over. Het is van ons en het is heel mooi. En groot. En licht.
We are happy, oh so happy!
Als ik zo om mij heen kijk dan zou ik toch echt zeggen dat er in de zomer meer zwangeren rondlopen. De ene buik is nog niet voorbij of de volgende komt al in zicht. Alsof het soort hormonentest is ofzo; bij de hoeveelste buik zwicht jij en spoel je de pil door de plee?
Goed, dat is zoals het lijkt. Zegt M. Want eigenlijk komt het gewoon door de zomerkleding waardoor je de dikke buiken beter kunt zien. En daarom lijken er meer zwangeren rond te lopen. Maar heel toevallig zijn er ook opvallend veel dikke buiken in mijn 'directe' omgeving. Al moet ik zeggen dat dat vorig jaar zomer toch niet zo was.
Ik ben er nog niet uit.
Voor de record: mijn strip ligt er nog gewoon.